Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
No spikes…
Ook vorige eeuw. Valderrama. Samen met iemand naar de toen hyper exclusieve topbaan. Je kon toen maar met mondjesmaat, van 13 uur tot 14 uur een greenfee rondje versieren. Drie in dat uurtje, want er was liefst 20 minuten tussen iedere tee time. Vanaf 14 uur was alles weer voor de leden voorbehouden.
Eens op de club keek de caddiemaster naar mijn golfschoenen. Adidassen met de kenmerkende groene strepen.
Ik ben dat merk nog steeds trouw omdat ik in een ander leven een drietal jaren voor de Belgische afdeling redactioneel werk leverde en eveneens een paar maal een PR-job deed, zoals op het European Community Championsip tennistornooi in Antwerpen met Adidas-boegbeeld Ivan Lendl.
Ivan won het ECC liefst vijfmaal. Dit terzijde.
Mijn Adidassen dus. Topmateriaal met metalen spikes… die toen op Vaderrama, als één van de eerste clubs in Europa, niet meer toegelaten was. Mijn medespeler had sloefjes met rubberen noppen aan die je nauwelijks golfschoenen kon noemen. Die mocht wél het terrein op.
Mijn Adidassen werden nauwlettend bekeken en toch goedgekeurd omdat die spikes vast waren en dus niet los gevezen konden worden. Dat meldde hij wel aan de privé greenkeeper die we mee kregen.
De Spanjaard, die nauwelijks wat zei, diende alleen maar om onze “schade†aan het terrein te herstellen. Dus moesten we geen plaggen terug leggen, geen bunkers harken of geen pitch marks herstellen.
Wat mijn medespeler danig stoorde. Die bakte er nauwelijks wat van. Tot op de slothole. Par.
Hij is dus met een goed gevoel en een nieuwe Valderrama-polo naar zijn hotel teruggekeerd.
