Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
Laat die bal liggen!
Mijas. Ik speelde met iemand die… steeds naar de best liggende bal liep. Meestal niet de zijne.
Op Mijas zagen we op een tegenkomende, langs liggende fairway een groepje stappen. Een eerder dikbuikig iemand, een erg mooi vrouwelijke exemplaar dat later zijn dochter niet bleek te zijn, een caddy en een professional.
De man kreeg blijkbaar les.
In een ooghoek zag ik mijn medespeler, zoals altijd, fors uithalen. Dit terwijl zijn bal op de andere kant van de fairway lag. Wat ik vermoedde, gebeurde.
Het Spaanse gezelschap stapte onze fairway op. Zij zochten blijkbaar de bal van de “Senorâ€. Ik snapte het meteen. Mijn medespeler had uiteraard die bal weggekeild.
“Did you found a Titleist?â€, stelde de professional in zijn allerbeste Engels. Voor ik kon antwoorden, stelde mijn medespeler “No, no…†en hielp het viertal zoeken. Eens terug op onze fairway, speelde ik mijn bal en stapte, hem “jij speelde de bal van die man†uitlachend, naar de door mijn medespeler geslagen bal.
“Ik speel met een Pharmax en… dit is een Titleistâ€, verschoot hij zelf toen hij bij de bal kwam. “Ik zal hem die bal gaan terug brengenâ€, overwoog hij even.
Ik heb het hem uit zijn hoofd kunnen praten omdat ik de woede van de Spanjaard indachtig was. Hij had daarnet zowel de caddie als de pro uitgescholden.
Zijn lief net niet…
