Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
Heb je geen Koreanen gezien? Royal St George’s. Voor de derde maal spelen we de Open Course. We kennen dus onze weg. Mijn medespelers niet meteen.
Weer worden we bij onze aankomst met drang naar de “visitors parking†geloodst. Ergens een vlak weiland achter de pro shop. De plaatselijke geplogenheden kennende, liepen we langs de pro shop om ons te “identificerenâ€.
Dan naar de starter om een caddie te vragen. Die leidde ons naar een hok waar er een half dozijn caddies zaten te wachten op een werkgever. Je moest er toen één uit kiezen. Nu krijg je er eentje toegewezen. Wij kozen de jongste, wat bij de ouderen voor norse blikken zorgde, totdat ze zelf gekozen werden door één van mijn medespelers.
Op Royal St. George’s heb je, zelfs al ben je er ooit geweest, een caddie nodig om je de weg te wijzen. Zowel de weg rond alle valkuilen... en de échte weg. Maar dat is een ander verhaal.Onze caddies hadden dan ook erg veel plezier toen ze een groepje een eind voor ons de totaal verkeerde richting zagen inslaan. “Laat ze maar doen. Zo leren ze dat ze een caddie nodig hebben…†Eén van de caddies diste toen het verhaal op van een drie Koreanen die op Royal St. George’s speelden… zonder caddie.
“Op hole 13 zagen ze in de verte The Lodge van Prince's liggen en dachten dat het ons clubhouse was. In plaats van naar tee 14 (foto) te stappen, gingen ze het weggetje over en speelden hole 6 van Prince’s dat net naast Royal St George’s ligt. Ze vervolgden zelfs verder hun weg op Prince’s."
"De starter van Royal St George's, die vlug in de mot had dat de Koreanen maar niet opdaagden, belde daarop naar Prince’s om te vragen of ze geen Koreanen gezien hadden. Inderdaad. Er liepen daar drie Engels onkundige en vooral wanhopige oosterlingen rond…"
