Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
“Ervaren" caddies…
Carnoustie best wat jaren geleden. We hadden, de verhalen rond “Carnasty†horend, meteen een caddie geregeld.
Met vier de baan op vergezeld door twee caddies.
Eentje voor Lars en eentje voor mij. De anderen “luisterden afâ€. Lars had een forse kerel… die veel te veel gerookt en wellicht gedronken had. Na pakweg twintig stappen begon hij al te hijgen onder de weliswaar zware bag van mijn Zweedse vriend.
De mijne was eerder tenger, maar pezig. Beiden hadden wel meer dan 70 jaar op de leeftijdsteller. De mijne helde zelfs al over naar de tachtig.
Er zijn daar wel andere, maar toen niet...
Wel waren we er vast van overtuigd dat het ervaren rotten waren die de Open-baan als hun broekzak kenden. Dat bleek vlug een misvatting.
De yards die zij ons voorschotelden, klopten niet. Op hole drie hadden we het door. Lars’ caddie gaf de afstand naar de green “130 yards, Sir…â€. De mijne had dat gehoord en stapte naar mijn, zo’n tien meter verder liggende bal. Hij stapte die afstand af en zei fier “140 yards for you, Sir…â€. In plaats van af te trekken had hij die bijgeteld.
Meteen beseften we dat we beiden in het oog moesten houden en als het moest ook corrigeren.  Dat gebeurde een paar holes verder. Lars’ caddie, die ondertussen zijn strokesaver bovengehaald had, gaf een afstand… die helemaal niet kon kloppen. Samen keken we naar de stokesaver. Wat bleek, hij keek naar een verkeerde hole…
Van dan af hebben we onze afstand zelf ingeschat. Wat het duo ook stelde, we negeerden dat koudweg. Een dikke fooi was er na de ronde dan ook niet bij.
Op het eind van die ronde vroegen we hen waar we in Carnoustie best een pint konden drinken. Ze wezen enthousiast naar Kinloch Arms, vlak aan de baan.
Wij onze spullen in de auto geladen en dorstig richting de pub.
En wie zat daar aan de toog? Onze beide caddies. Wellicht was hun volgende rondje gratis, want ze hadden weer “foreigners†naar de pub gelokt…
