Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
VIP's...
Vorig eeuw. Aloha Golf Club aan de Costa del Sol dat zich nog steeds graag Costa del Golf laat noemen.
Een ledenclub die het toen niet zo begrepen had op greenfeeërs. Socios of leden hadden toen absolute voorrang.
We hadden er per fax een greenfee aangevraagd en er fijntjes aan toegevoegd dat ik sportjournalist was. Altijd handig om vaak gesloten deuren te openen.
Toen we op Aloha aankwamen, weliswaar nipt op tijd, werden we eerst door de secretaris en nadien door de starter naar de eerste tee begeleid.
Daar stonden… Houthalense leden van Aloha klaar om af te slaan. Limburgers die ik kende.
De starter sommeerde de leden meteen plaats te ruimen voor ons. Moest je hun gezichten zien…
Iemand ging zelfs de startlijst checken en zag dat onze namen met rood gemarkeerd waren. “VIP’s†verduidelijkte de starter met klem.
Ik verontschuldigde me, maar één van mijn flightgenoten… genoot van de verbouwereerde gezichten van de gepasseerde Houthalense Aloha-leden.
Dat was hen blijkbaar nooit gebeurd.
