Haast vierhonderd golfbanen, heel wat onuitwisbare herinneringen…
You need balls to play Monte Mayor
We hebben steeds een boontje voor Monte Major gehad. Correctie, we hadden een boontje voor Monte Mayor in de voltooid verleden tijd. De baan is immers sinds 2011 gesloten, want failliet.
Doodjammer, want Monte Major was een heus avontuur. Neem de weg daar naar toe. Op die onverharde keienweg stond om de zoveel kilometer een bordje dat je wel degelijk op de juiste weg was.
Het leuke was dat die bordjes je ook amuseerden. Zo stond er op eentje dat je de helft van de weg afgelegd had, om een heel eind verder te herhalen dat je nu pas de échte helft van de weg afgelegd had.
Het laatste bordje? “Proficiat, je hebt het gehaald…â€
Monte Mayor was een idee van de golfmaffe Fransman die er voor een spreekwoordelijk appel en ei, hier in Spanje wellicht een appelsien en een ui, liefst 330 hectaren grond gekocht had. De gerenommeerde Spaanse golfbanenarchitect José Gancedo mocht zich hier uitleven en strooide met spektakelholes.
Vooral de par 3’s , over kloven en andere reliëfvormen, lieten geen enkel foutje toe. De baan was een échte ballenvreter. Had dan ook de bottomline “You need balls to play Monte Mayorâ€.
En die moest je, in de twee betekenissen van de zin, écht hebben.
Spijtig genoeg kapseisde alles eind november 2011. Het was, na de beurscrash in 2010, voor de Franse eigenaar financieel niet meer haalbaar.
Ook potentiële overnemer Blue Green gooide vlug de handdoek die werd opgenomen door een steenrijke Rus die er villa’s bouwde.
Vooral dan voor landgenoten die de afzondering appreciëren.
