SweetCorn
16 09 08
Iedere era zijn kampioen...

Tiger Woods of Jack Nicklaus? Wie is de beste? Een vraag die al een paar jaartjes op de lippen van héél golfend Amerika brandt, maar waar geen gepast, dus door iedereen aanvaard antwoord op gegeven wordt. Dat kan misschien wanneer je die pertinente vraag in mootjes hakt. Wie was de beste in zijn era? James Taylor of Harry Vardon? Bobby Jones of Walter Hagen? Arnold Palmer of Jack Nicklaus? Severiano Ballesteros of Nick Faldo? Tiger Woods of Ernie Els? Pas eens die keuze gemaakt kan je gaan peilen wie "the greatest of them all" was. Durf jij die vergelijking aan?

Beperken we ons tot de twintigste eeuw dan zie je wel wat constanten. De beginjaren negentig werden gedomineerd door wat men gemakkelijkshalve "The Triumvirate" noemt. J.H. Taylor, Harry Vardon en James Braid duldden in de eerste jaren van vorige eeuwwisseling geen tegenstand. Dat merkte je vooral aan het palmares van The Open. Zeven van de tien edities kwamen op hun naam. Samen zouden ze er zestien halen. Een suprematie die ze ook in de jaren voor de "Groote Oorlog" doortrokken, met als culminatiepunt The Open van 1914. De laatste van de "golden age" waar Braid, Taylor en Vardon, tot dan toe vijfmaal winnaar van The Open, op Prestwick uitmaakten wie als eerste het half dozijn ging rondmaken. Harry Vardon won die titanenstrijd ondanks de legende dat hij nooit graag opeenvolgende dagen op dezelfde baan speelde omdat zijn bal meestal in de... divot van de dag voordien belandde. "Mister Perfect"!

Na Wereldoorlog I namen de Amerikanen het commando over. Walter Hagen en Gene Sarazen werden "over the Atlantic" sportgoden, maar moesten toch toegeven dat Bobby Jones dat beslissende tikkeltje beter was. Robert Tyre Jones Sr. beschouwde dat golfen eerder als een aangenaam tijdverdrijf en niet als een keiharde business zoals Walter Hagen dat deed. Die profiteerde vooral in de eindjaren twintig van zijn gigantische populariteit door ...even gigantisch veel geld te verdienen in demonstratiewedstrijden. Vandaar ook dat iedere welopgevoede Amerikaanse golfer Bobby Jones een héél eind boven de vaak showbotende Walter Hagen plaatst. Met uiteraard Bobby Jones' palmares als ruggesteun. Bobby startte bijvoorbeeld in slechts vier British Opens, maar won er daar drie van. Was ook de auteur van de "Quadrilateral", zeg maar de Grand Slam van die tijd. Hij won naast het Britse en Amerikaanse Open ook de amateurtitels in Amerika en het Verenigd Koninkrijk.
In de beginjaren dertig kreunde Amerika onder de Post-Depression. Ook de golfsport. Byron Nelson ontpopte zich in de States tot held, in Groot-Brittannië eiste Henry Cotton die eer op. Maar vermits Cotton als golfarchitect hoger ingeschat wordt als speler, weet je het uiteraard...

Wereldoorlog II kon dat uiteraard bitter aan veranderen. Zorgde er wel voor dat de golfsport in de jaren vijftig een regelrechte ...wereldsport werd. De Argentijn Roberto de Vicenzo was een gigant. Zoals Flory Van Donck, dé beste golfer die België ooit kende. Meer zelfs, zonder WO2 had Flory ongetwijfeld die era gedomineerd. Het was echter Peter Thomson die met de meeste prijzen ging lopen. Viermaal won hij in de 50's het Britse Open. In de zestiger jaren kwam daar een vijfde zege bij. De hyperpopulaire Australiër zorgde er ook voor dat de sport in zijn continent door brak. Alsof dat alles nog niet volstond kwam Gary Player om de hoek piepen en zette Zuid-Afrika eveneens op de wereldgolfkaart. De Amerikanen lieten echter niet begaan. Logisch, met "King" Arnold Palmer en de jonge Jack Nicklaus had men immers megasterren in huis. Wat overduidelijk in de zestiger jaren onderstreept werd. Toch spartelde men tegen. Groot-Brittannië probeerde Tony Jacklin te lanceren, maar de Amerikaanse "glamour boys" haalden het probleemloos.

Golf werd door hun toedoen ook een beetje een spektakelsport. Ook eentje dat alle geledingen van de maatschappij kon boeien. Lee Trevino, de TexMex-showman, zorgde daar grotendeels voor. Ook al omdat hij gevestigde waarden als Arnold Palmer, Jack Nicklaus en Gary Player meermaals én op een erg enthousiaste manier voetje lichtte. Toch hielden die toppers eerder enkele "newcomers" nauwgezet in het oog. Tom Watson bijvoorbeeld of die Spanjaard met een raarklinkende naam, Severiano Ballesteros. Zij werden de dominerende figuren van de Golden 80's. Kregen ook de meer dan geapprecieerde steun van Greg Norman die eind tachtig, begin negentig de meest charismatische figuur op de wereldgolfscène was. Op louter sportief vlak moest hij echter Nick Faldo laten voorgaan. Die tilde Engeland terug in de absolute top. Meer zelfs, velen duiden Nick Faldo aan als de beste Britse golfer ooit. Wat men in Schotland uiteraard niet apprecieert. Maar Faldo's palmares liegt niet. Nick zorgde er eveneens voor dat de Britse Eilanden momenteel opnieuw op enkele potentiële toppers kunnen rekenen. Van Justin Rose, Ian Poulter, Luke Donald, Paul Casey en andere Nick Dougherty's wordt immers verwacht dat ze huidige tenoren Tiger Woods en Ernie Els binnen afzienbare tijd voetje kunnen lichten.

Maar tussen hun droom en de harde werkelijkheid gaapt er meestal een gigantische kloof. De suprematie die Tiger Woods etaleert, bleef ook in dit voor hem half seizoen intact. Hij bleef alles en iedereen domineren en won letterlijk op één been zijn veertiende Major. Tiger Woods heeft haast alle mogelijke én denkbare golfrecords op zijn naam en veegt daarmee alle boven reeds aangehaalde grote namen van de tabellen. Niet dat Woods met die dingen dweept. Verre van. Zij zijn voor hem slechts een tussenstapje op weg naar dat ene grote doel: het record van het aantal Major-zeges breken. Dat staat nu op naam van Woods' idool Jack Nicklaus. De "Golden Bear" rijfde in zijn schitterende carrière achttien Majors binnen. Tiger zit al aan veertien. En hij moet nog pas 33 jaar worden...

Nicolas Colsaerts? Zijn beste se......
GMac deels dankzij Pete Cowen...
Iedere era zijn kampioen......
Wanneer mag je dromen?...
Hoofdscheidsrechter Marc Vande B......
Tiger Woods Op naar één miljar......
The Masters...
Jason Day... Onthoud deze naam!...
contact