Guy Habraken heeft op stijlrijke manier een punt achter zijn uitstekend seizoen gezet. De Genkenaar werd dit jaar niet alleen voor een vijfde maal clubkampioen van Spiegelven, maar lukte ook een rits schitterende prestaties. De Prijs Frank Roets vormde daar geen uitzondering op, want Guy Habraken won de Genkse slotwedstrijd vlotjes voor Wil Deuzings en Fons Henckens.

"Die vijfde clubtitel was wellicht de gemakkelijkste van allemaal", herinnert Guy Habraken (links op foto) zich. "Ik had na de eerste ronde al een mooie voorsprong bij mekaar geslagen en kon die in de finale ronde makkelijk behouden. Ook al omdat mijn rechtstreekse tegenstrevers één na één de rol losten. Toch is dat niet mijn beste golfherinnering van dit seizoen. Eerder de par-ronde die ik in competitieverband liep. Vooral de - 4 die ik van hole 10 tot 14 mocht noteren, zal blijvend in mijn golfgeheugen gegrift staan. Deels daardoor zakte de 4,4 handicap die ik bij het begin van het seizoen achter mijn naam had, naar 3,3. Daar zijn ondertussen wel wat fracties bijgekomen omdat ik de laatste maanden enkele topwedstrijden als het Limburgs Kampioenschap in Houthalen en het Brabants Open op de Eindhovensche betwist heb. Daar draaide het niet zoals ik het wilde. Maar dat heb ik er zonder morren bijgenomen. Ik weet immers uit ervaring dat ik in het begin van het seizoen traditioneel beter in vorm ben dan bij het slot. Al bij al ben ik best tevreden met mijn seizoen. Deels omdat ik mijn limieten ken. Beter dan die handicap 3 zal ik nooit worden. Dat voel ik gewoon. Ik heb er overigens de lengte niet voor. Sommige jeugdspelers slaan me bij hun drives dertig, veertig meter uit. Wel tracht ik dat met een beregoed kort spel te compenseren. Je zal me daarom nu ook meer op de putting green zien staan. Vroeger liep ik liever een rondje. Nu beperk ik dat meestal tot negen holes en de rest van de tijd vul ik met oefenen. Vooral dan het erg belangrijke kort spel. Dat maakt of breekt immers je score."

"Fysiek zit alles nog goed", benadrukt Guy. "Ik heb in augustus de roemruchte Dodentocht tot een goed einde gebracht. Ik legde die 100 km van Bornem in 19 uur en 29 minuten af. Achttien of meer holes zijn dus nauwelijks een probleem voor me. Conditie die ik in de winter met fitness tracht aan te scherpen. Ik begin immers de jaartjes te voelen. Een beetje toch..."

reeds verschenen in Het Belang van Limburg